Szczęście jest w tobie.
Użyj radosnych soczewek i uwolnij je.
Wkrótce każdy z was nauczy się tej techniki.
To multigadżet. Zrobiłem go, do wiadra.
Myślisz, że pracuję dla Kurtyny?
To ja wymyśliłam tę jego technikę szczęścia.
Moje wynalazki.
Mieszkają tu.
- Gdzie Kurtyna? - Włochy.
Znamy cel. Spotkamy się na miejscu.
Jeśli się rozdzielimy, nie zwalniaj.
Negatywne myśli mącą ci w głowie.
- Konstancjo, nic ci nie jest? - Oczywiście.
Dom jest otoczony. Czas na nas.
Jak długo są tacy?
Możliwe, że to skutek programu.
Podobno wszyscy narzekali na sztywne szyje.
Kontynuujmy porwanie zgodnie z planem.
Znajdzie wieczorny zestaw herbaty dla dwojga.
Zawiera śladowe ilości zmierzchu,
środka usypiającego.
Za wspomnienia.
Muszę z kimś porozmawiać.
Jestem pewna, że wszystko dobrze się skończy.
Masz rację. Wszystko będzie dobrze.
Nicholasie,
dobrej herbaty nie powinno się za dużo słodzić.
Tak. Obawiam się, że ten wywar,
który zaparzyła Numer Dwa, jest dość gorzki.
Nic dziwnego.
- Wszystko w porządku? - Tak. Czemu miałoby nie być?
Jestem z bratem, z rodziną.
Numerze Dwa.
Odbyłaś miłą rozmowę z małym Augustem?
Tak, bardzo. Urocze dziecko. Takie bystre.
Tak. Zdecydowanie.
Lepiej już pójdę.
Nie.
Jutro wielki dzień.
Tak się cieszę, że wypiliśmy razem herbatę.
- Konsumując lub nie. - Ja też.
Miłego wieczoru.
- Dla obojga. - Tak.
Przepraszam. Wiem, że zawiodłem.
Poniosłem porażkę, nie dałem rady.
Nie potrafiłem otruć brata.
- Proszę. - Całkowicie rozumiem.
Tak. Co?
Byliście w jednym łonie.
Jasne, że nie chcesz skrzywdzić brata.
Kochasz go.
Numerze Dwa.
Numerze Dwa, jesteś szczęśliwa?
Konstancja, Gąbek i Dipika zostali aresztowani.
To wszystko zmienia.
- Oby byli cali. - Znajdziemy ich.
- To już nie jest zwykła eksfiltracja. - Zgadzam się.
Zwiększam zagrożenie do zeta, może epsilon.
- Zgadzam się. - Nie znam poziomów zagrożenia.
Ani trochę.
Tak klasyfikujemy zagrożenia ze strony owadów i zwierząt,
by właściwie reagować.
Dobry też poza farmą.
Epsilon to wędrujący niedźwiedź po hibernacji lub odpowiednik.
Bardzo niebezpieczny.
Zeta i epsilon każą dzieciom siedzieć w bocianim gnieździe,
aż będzie bezpiecznie.
Dzięki, że ze mną nie walczyłaś.
Mierzyłam się z Czyścicielem Umysłów Kurtyny.
Mogę zostać.
- Gotowa? - Biegnij cicho i daleko.
Zawsze.
Co robisz?
Trzydzieści sekund gwarantuje,
że oddalą się na tyle, by nie zauważyć naszych ruchów.
Nigdzie się nie ruszymy. Zostajemy tu, pamiętasz?
Gąbek i Konstancja nas potrzebują.
29, 30
Chodźmy.
To było dosyć...
Naprawdę?
Uznałem, że to dobry środek ostrożności,
biorąc pod uwagę ich przebiegłość.
Zdejmij je.
Oczywiście.
Bardzo mi przykro.
Konstancjo, Gąbku. Cudownie znów was widzieć.
Ale wyrośliście.
Reynard i Kate zapewne są blisko, wiedząc,
jak zżyte jest wasze stowarzyszenie.
- Nie ma ich tu. - Niedługo powinni być.
Miło będzie ich zobaczyć.
Dziękuję.
Pociągnij.
Przepraszam.
Tak. Jeszcze raz przepraszam za to barbarzyństwo.
To nie w moim stylu. Wiesz, Gąbku.
Wiem, że jesteś zły.
Gąbek, przyjacielu.
Hipnotyzujesz ludzi, by byli szczęśliwi, manipulujesz ich umysłami.
Dbasz wyłącznie o własne dobro.
To negatywne nastawienie ci nie służy.
Stres, przedwczesne starzenie się, śmierć, utrata włosów.
Posłuchaj jej. Ma rację.
Niepokój cię zżera.
Pozwól, że pomogę ci uwolnić się od tego napięcia
i odnaleźć wewnętrzny spokój, który leży u podstaw twojego jestestwa.
Spokój i pełnia,
których szukałeś całe życie.
TAJNE STOWARZYSZENIE NICHOLASA BENEDICTA
NA PODSTAWIE POWIEŚCI TAJNE STOWARZYSZENIE NICHOLASA BENEDICTA
TRENTONA LEE STEWARTA
Cały czas pozwalałam, by podejrzenia
- nam mieszały. - Tak.
Nikt nie stanie się szczęśliwy.
- Wiem. - To niemożliwe.
Ale myliłam się. Całkowicie.
To niesamowite!
Wiem. Nadal uważasz, że to nieprawda?
Ależ to prawda. I wspaniałe uczucie!
Wiem.
Ale gdy pomyślę o tym logicznie,
chcę się oprzeć z całych sił.
Wciąż o tym myślę, to po prostu...
- To może przestań tyle myśleć. - Tak.
A jeśli wszystko jest w porządku?
- Brzmi wspaniale. - Tak.
- Ciesz się chwilą. - Tak.
- Czujesz to? - Tak.
- Tę nieposkromioną radość. - Tak, czuję.
Tak!
- Słyszysz to? - Co?
To.
Wilki?
Tak! Płótno może czynić cuda!
Tak. Czego to nie robi?
To płótno! Rhondo, to żagiel!
Rhonda? Rhonda. Milligan.
- A niech mnie. Dobrze was widzieć. - Świetnie, że nic wam nie jest.
- Wam też. - Nie jest dobrze.
- Tak. - Jest fantastycznie.
Nigdy nie było lepiej.
Tęskniliśmy za tobą i dziećmi.
Mrugnij, jeśli mają tu podsłuch.
- Nie. - Nie, żadnych podsłuchów.
- Nic nam nie jest. Zapewniam. - Chwileczkę.
Nosisz wyblakłe szmaty zakładnika.
- Więźnia. - Wiem.
- Nigdy nie czułem się lepiej. - Niedługo takie dostanę.
- Tak. - Tak się cieszę.
Prosiłam o żółte.
- Jak słońce. - Tak.
Coś jak koński wielbłąd.
Coś, co tata by wyrzeźbił.
Źle ci, że go okłamałaś?
To było konieczne.
Gąbek i Konstancja są u wroga.
Brak czasu na dyskusje.
To, że musiałaś coś zrobić,
nie znaczy, że nie możesz czuć się winna.
Może czuję się winna.
Tam są. Widzę ich.
Co mają na sobie?
- Konstancja się uśmiecha? - Co?
Twój domek jest tam.
- Czujesz szałwię? - Aromatyczna.
To żeleźniak krzewiasty.
To związki lipofilne przenoszą zapach.
Wiem, że ci dokuczam, Gąbku, ale prawda jest taka,
że lubię twoje naukowe fakty.
Są pouczające.
Dzięki, Konstancjo.
Dotarliście.
- Wszystko w porządku? - Tak jakby.
Tak bardzo za tobą tęskniłam.
- Co jej się stało? - Sprawka Kurtyny.
Przełączył coś w jej mózgu.
- Co? Jak? - On tak robi.
Patrzy ci w oczy. Porusza ręką.
To wywołuje jakąś spójność neuronową.
Robi to nawet w swoim programie.
Konstancja włączyła telewizor i od razu
zrobiła się podejrzanie miła.
Jeśli bycie miłą to zbrodnia, jestem winna.
Bez procesu. Prosto do więzienia.
- To bardzo niepokojące. - Wręcz przeciwnie.
Przyjemnie z nią być.
Ciebie też dorwał?
Próbował, ale zacząłem dzielić w głowie,
żeby zająć czymś mózg.
Zdałem sobie sprawę, że jeśli będę udawał szczęśliwego,
łatwiej będzie mi znaleźć pana Benedicta i Numer Dwa.
Imponujące, Gąbku.
Podstępne udawanie. Podoba mi się twój tok myślenia.
Super.
- Chodźmy po dorosłych. - Czekajcie.
Musicie wtopić się w tłum.
Nie założę tych ubrań.
Dotarcie do czyjegoś umysłu
i uwolnienie wewnętrznej radości wymaga umiejętności.
I mądrości.
Potrzeba cierpliwości, by opanować tę technikę.
Ale gdy smutek i rozpacz
zmienią się w ciepły, promienny uśmiech,
będziecie wiedzieli, że było warto.
Zapytajcie Auguste'a, Belindę, Leandra i Yang Chai.
Ciężko pracowali i są gotowi.
Wkrótce będziecie gotowi podzielić się swoimi darami ze światem.
- Co oni robią? - Tak!
Coś z nimi nie tak? Spójrz na pana Benedicta.
- Wszyscy są szczęśliwi. - Tak!
O nie. Tak szczęśliwi.
Czemu mieliby nie być?
Życie to uczta. Życie to dar.
Z dumą ogłaszam założenie 63 centrów szczęścia
na całym świecie.
Będą otwarte i kierowane przez każdego z was.
Rozumiem. Są pod przykrywką.
- To jest to. - To musi być to.
Nasz cel jest prosty. Gwałtowny rozwój.
Są w tym świetni.
Dotarcie do każdego zakątka świata i szerzenie radości.
W Kioto, Nowe Delhi, San Diego,
Melbourne, Kuala Lumpur, Santiago, Lagos, Chartum
Na czym skończyłem? Tak, Chartum.
Warszawa, Buenos Aires, Bombaj, Bogota.
Nadchodzi świt nowej ery.
Dzięki wam i waszemu oddaniu.
Dziś na naszym trawniku odbędzie się święto na cześć was,
przyszłych szerzycieli
światowej rewolucji szczęścia.
Dziękuję.
Tak.
Proszę. Idźcie świętować.
Bawcie się.
- Nathanielu. - Nie teraz, Nicky.
Nathanielu, co z tym człowiekiem? Nic mu nie jest?
Tak, krąży jakiś wirus
- To nic poważnego. - Na pewno?
Tak.
Mam najlepszych lekarzy w Europie. Poradzą sobie.
A teraz proszę, wracaj do przyjaciół.
Cieszą się, że są z tobą.
Tak. Ale...
- Panna Perumal. - Reynie.
- Dobrze panią widzieć. - Uratujemy cię.
Musimy jak najszybciej ruszać.
- Jest tu pan Benedict? - Gdzieś jest. Ale ruszać?
Dopiero tu przybyłeś.
Nie widziałeś tych wspaniałych możliwości.
Kate.
Wiem, że będziesz zły, ale...
Zły? Nigdy. Czemu miałbym być?
Wprowadziłam cię w błąd. Nie, okłamałam.
- To zrozumiałe. - Co?
Nasze konflikty są niepotrzebne,
nie tylko między nami, ale ogólnie, między ludźmi.
Masz prawo być na mnie zły.
Zły.
Te emocje nie mają sensu.
- Jesteście takie przekonujące. - Dzięki.
W czym?
To ja. Możecie się ujawnić.
Nie ma potrzeby udawać.
Dostajesz to, co widzisz.
- Dostajesz to, co dostajesz. Bez żalu. - Dobrze powiedziane.
- Uwielbiamy to miejsce. - Tak.
Tobie też się spodoba.
Nie jesteście tajniakami.
Dopadł ich. Wszystkich.
- Jak... - Konstancjo!
Szukałam was.
Rozumiem. Tęsknicie za starą Konstancją.
Zgryźliwość ukształtowana przez cierpienie.
Nie lubicie nowej Konstancji.
Denerwuje was, a wcale tego nie chce.
- Nie o to chodzi. - Ani trochę.
- Nowa Konstancja jest orzeźwiająca. - Lubimy ją.
Martwimy się o dorosłych.
Muszą się z tego ocknąć.
To naturalne chcieć, by inni byli tak nieszczęśliwi jak wy.
- Nie jesteśmy nieszczęśliwi. - Nie będę nalegać.
Chcemy, by byli sobą.
Są sobą. Ja też.
Garrison stworzyła technikę uwalniania prawdziwej jaźni.
Teraz to rozumiem.
- Garrison to zrobiła? - Ona oczywiście była mózgiem.
Czyli wie, jak to odwrócić.
Ale się ukrywa.
Nie potrzebujemy jej. Załatwię to.
Kate mnie zachwyca. Nerwowa aktywność.
- Notes Garrison? - Ukradłaś go?
Garrison dowiodła, że nie można jej ufać.
Pisma obłąkanego geniusza.
Przygnębiające. Znajdę coś pozytywnego.
To nie do przyjęcia.
To zakłóca spokój. Niepokoi naszą społeczność.
I prowokuje pytania, których nie należy zadawać.
- Rozumiemy. - Oczywiście.
Od teraz, jeśli ktoś będzie narzekał na sztywny kark,
ból, strzykanie,
najmniejsze ukłucie, ma zostać u siebie.
- Poza zasięgiem. - Niewidzialny.
To dla ich dobra.
- Żebyśmy dobrze się nimi zajęli. - Oczywiście.
- Jak miło. - Zawsze troskliwy.
Rozumiem, że kuracja lekarza nie przyniosła rezultatów?
- Jeszcze nie. - Cóż.
Bez względu na środki, musimy to naprawić.
- Robi się. - Załatwimy to.
Naprawcie to!
Nie mam czasu na te włamania, bezlitosne wtargnięcia.
Dziecięcy szpiedzy, których aresztował Jeffers,
mówią, że przyjdą inni. Załatwcie to.
- Tak jest. - Tak jest.
Doktorze Kurtyna, biorąc pod uwagę obecną sytuację,
potrzebujemy wykwalifikowanych specjalistów.
Urodzonych zwycięzców.
O odpowiednich umiejętnościach, którzy w przeciwieństwie do poprzedników,
od razu podzielą się z panem informacjami,
- choćby najgorszymi. - Do rzeczy, proszę.
Wygląda na to, że śpiochy to nie tylko lokalny problem.
Mamy doniesienia z całego świata.
Wśród praktykujących pański system.
Podobne raporty.
Korelacja,
która nie jest tym samym, co przyczyna, czy mam rację?
- Oczywiście. - To nie ma znaczenia.
Ktoś gotowy do roli przywódcy
pojąłby to instynktownie.
Przygotuję się
do transmisji na żywo naszych planów rozwoju.
Wy wracajcie do świętujących
i wypatrujcie objawów.
Następnym razem nie przynoście problemu, na który nie macie rozwiązania.
- Mieliśmy wybrać odpowiedni moment. - Byłaś uczestniczką.
- Myślałam, że nie żyjesz. - Konstancja.
- O rety. - Ale cieszę się, że żyjesz.
Tak się cieszę, że cię widzę.
Gdzie są wszyscy?
Szeptacz, Czyściciel Umysłów.
- Wszystko jest tutaj. - Ale nic o szczęściu.
Kate, wróć do sekcji o Szeptaczu.
„Szeptacz ma wywoływać stan niepokoju i niezadowolenia”.
A pod notatką jest napisane: „Odwrotność zawsze jest możliwa”.
Co to?
Mówi o tym, jak nerw wzrokowy wywołuje zmiany w korze przedczołowej.
Nerw wzrokowy? To jest wejście, więc może też wyjście.
Optyka. Jak zaświecenie jasnym światłem w oko?
Dokładnie.
Skoncentrowany promień o właściwej długości fali
może zszokować fotoreceptory w oku.
Może pobudzi mózg do resetu.
Zbuduję to,
ale potrzebuję czegoś mocniejszego niż żarówki.
W środku była fotografka. Robiła zdjęcia z fleszem.
Ostatnio ukradłam kilka rzeczy.
SPÓJRZ TUTAJ
PŁYTKA DRUKOWANA
- Tam możesz umieścić baterię. - Tak.
Potrzebuję czegoś, co uruchomi przesłonę.
Czegoś małego, przenośnego, wytrzymałego.
- A jeśli się nie uda? - Myśl pozytywnie, Gąbku.
- Myślisz, że się uda? - Pół na pół?
Może 40 na 60?
To nieźle.
Są tutaj?
Tak.
Zaskakujący widok.
Wypróbujmy to maleństwo.
Gdzie mój tata? Zacznijmy od niego.
Za dużo o tym myślisz.
Nie sądzę. Ci ludzie patrzą w nicość.
Wiem, że powinienem coś poczuć, ale nie mogłem, co mnie przeraziło.
Ale ulżyło mi, bo poczułem strach.
Nic na to nie poradzimy.
- W tej chwili. - Tak.
- To prawda. - Ciesz się muzyką.
- Tak, czuję. - I obrót.
Katey-Kot. Może się przyłączysz?
Spodoba ci się.
Lubię tylko współczesny jazz i walijski folk.
No tak.
Zrobiłam coś dla ciebie.
Jak miło.
Co to?
Zmywacz Światopoglądu.
Spójrz w okular, przekręcać gałkę i ciesz się przedstawieniem.
Jesteś niesamowitą osobą, Kate Wetherall.
Mam silne geny.
- Śmiało. Obejrzyj. - Dobrze.
- Nic nie widzę. - Przekręć gałkę.
Celowo mnie zwiodłaś.
Kłamstwa misji to wciąż kłamstwa.
To prawda.
Udało się.
Odniosłaś wrażenie, że nie mam żadnych standardów?
Przepraszam.
Wyglądacie radośnie. Prawidłowo.
Chyba się zaaklimatyzowaliście.
Tak. Totalnie. Podoba mi się.
Chcę pani coś pokazać.
Proszę zajrzeć.
- Dobrze. - Teraz przekręcić gałkę.
Co mam zobaczyć?
Przekręć gałkę. To jest wspaniałe.
Musisz to zobaczyć.
- Może później? Wibruję. - Na pewno nie.
- Wibruję, mówię. - Zaufaj mi.
Ufam, bezgranicznie. Dobrze, tylko szybko.
- Yang Chai. Dotknął szyi? - Drapał się po uchu.
- Zaraz. Te dzieci. - To szpiedzy.
To szpiedzy.
Witaj z powrotem.
Za dużo perspektywy.
Fałszywej perspektywy.
- Perspektywa perspektywy. - Tak.
Co za przedmiot sobie przekazują?
- Nie wiem, ale to niepokojące. - Niepokojąco podejrzane.
Pan Benedict, natychmiast.
Co to?
Przekręć gałkę.
- Moje ramię! - Twoje ramię!
- Jest zwichnięte. - Zostań ze mną.
- To tylko ramię, ale dzięki. - Dobra.
Sprowadzimy pomoc.
To był dziwny impuls.
- Nie przekręcił gałki na czas. - Musimy uciekać.
Gdzie Konstancja?
Potrzebujemy transportu.
Zapoznałam się dokładnie z sytuacją aut dostawczych.
Wskoczmy do jednego i nie oglądajmy za siebie.
- Nie możemy odejść bez mojego brata. - Możemy. Musimy.
Nadzwyczajne okoliczności. Dzieci są teraz z nami.
- Ma rację. - Dziękuję.
Organizacja Kurtyny szybko się rozwija.
- Ona też może głosować? - Tak.
To chyba prawda.
Coraz więcej ludzi wpada w jego sidła.
I coraz więcej ludzi wpada w śpiączkę.
Liczba mnoga.
Widziałem, jak to spotkało biedaka w Wielkiej Sali i innych.
To mogło spotkać każdego z jego programu. Skutek uboczny.
- Kurtyna o tym wie? - Tak.
I wciąż realizuje swój plan ekspansji.
- Tak. - Musimy natychmiast zdjąć Kurtynę.
Węża najlepiej powstrzymać, odcinając mu głowę.
- Nie. - Wtedy będziecie mogli zostać razem.
- To rozsądny plan. - Chociaż to tylko wąż bez ciała.
Chodź, chodź, chodź.
Chodźmy po niego.
Przepraszam. „Chodźmy”?
To kontrakcja. „My chodźmy”.
My.
Proszę wszystkich o zajęcie miejsc. Transmisja za dziesięć minut.
To nie jest tylko dla innych.
Ty, też możesz wybrać radość i dobre samopoczucie.
Ty też możesz wybrać szczęście.
Użyj radosnych soczewek.
Radosne soczewki.
Wybierz szczęście.
Wyb...
O co chodzi?
- Dostawa kwiatów. - Co?
Ach, rozumiem.
Dostawa kwiatów?
Strzałka zanurzona w zmierzchu, który jest w zasadzie kwiatem.
Oczywiście.
- Ostrożnie, Milligan. - Oczywiście.
Tu masz adres.
- Oby miał mocny sen. - Tak.
Porządna dawka zmierzchu. Powinna starczyć na wiele godzin.
To dobrze, bo czeka nas długa podróż.
Hej. Stój!
- Doktorze Kurtyna? - Jest pan tam?
- Został porwany! - Porwano go!
Wezwać szarych!
Napisy: Anna Jasiewicz